Աննա Ֆրանկի օրագիրը

Ես բավականին շատ գրքեր եմ կարդացել, բայց Աննա Ֆրանկի օրագիրը միշտ իմ ամենասիրելիների ցանկի մեջ է մնում։

Այն գրել է հենց Աննա Ֆրանկը, ով հոլլանդացի էր, նա ուզում թր դառնալ գրող։ Օրագիրը գրվել էր 1942֊ից մինչև 1944թթ, այն իր 13 ամյակի նվերն էր։ Այսինքն այն գրվել է Հոլոքոստի ժամանակ, երբ նա իր ընտանիքի և մի քանի ծանոթի հետ թաքնվում էր գերմանացի նացիստներից։ Աննան այս օրագիրը սկսել էր, որպեսզի արտահայտեր իր մտքերը և ուղղակի կիսվեր իր ապրածով այդ դժվար ժամանակաշրջանում։

Նա թաքնվում էր տան հետևի հատվածում` նկուղում։ Այնտեղ տարածքը փոքր էր, բայց դա միակ ձևն էր պաշտպանված լինելու։ Նկուղ մտնելու դուռը թաքցրած էր գրքերի պահարանի հետևում։ Նրանք շատ ուշադիր էին` միշտ լուռ էին իրենց պահում, հատկապես գիշերը, լույսը մթնելու հետ անջատում էին։

Թվում էր, թե նրանք կարող էին հաղթահարել այս դժվարությունը և նորից ապրել, սակայն ամեն ինչ փոխվեց օգոստոսի 4֊ին, երբ բոլոր բնակիչներին գտան և ձերբակալեցին։ Նրանց ուղարկել էին համակենտրոնացման ճամբար։ Իսկ 1945թ֊ի մարտի սկզբում Աննան մահացավ տիֆից և հյուծվածությունից։

Այս օրագրից շատ բան կարելի է սովորել։ Օրինակ` այն, որ պետք է գնահատել ամեն ապրած օրը, քանի որ ոչ ոք չգիտի, թե ինչ կարող է լինել հաջորդ պահին, գնահատել և փայփայել մեր սիրելիներին, հարազատներին, ընկերներին և մեզ շրջապատող մարդկանց:

Դպրոցներն ամեն օր բախվում են մի շարք մարտահրավերների, որոնք բացասաբար են անդրադառնում աշակերտների ուսման վրա: Ադմինիստրատորները և ուսուցիչները քրտնաջան աշխատում են այս խնդիրները հաղթահարելու համար, բայց դա հաճախ դժվար է: Անկախ այն ռազմավարությունից, որը վարում են դպրոցները, կան որոշ գործոններ, որոնք, հավանաբար, երբեք չեն լուծվի:

Այնուամենայնիվ, դպրոցները պետք է ամեն ինչ անեն այս խնդիրների ազդեցությունը նվազագույնի հասցնելու համար՝ միաժամանակ առավելագույնի հասցնելով ուսանողների ուսումը: Ուսանողներին դասավանդելը բարդ խնդիր է, քանի որ սովորելու համար կան բազմաթիվ բնական խոչընդոտներ:

Մասնագիտացված վերապատրաստման բացակայություն

Ժամանակակից կրթության առաջին խնդիրն այն է, որ կրթական ծրագրերի մեծ մասը ներառում է հումանիտար, ճշգրիտ և բնական գիտությունների հավասար ուսումնասիրություն: Հաշվի չեն առնվում կոնկրետ երեխայի շահերն ու հակումները։ Յուրաքանչյուր առարկայի ուսուցիչ իր կարգապահությունը համարում է հիմնականը և փորձում է առավելագույնս ծանրաբեռնել ուսանողներին։

Պրոֆիլ ընտրելու հնարավորությունը սովորաբար հասանելի է միայն ավագ դպրոցի աշակերտներին, և նույնիսկ այդ դեպքում ոչ բոլոր դպրոցներում: Երեխաները ժամանակ են վատնում ատելություն պարունակող և անհարկի առարկաների վրա. սա ժամանակակից դպրոցական կրթության զգալի թերությունն է:

Ցուցանիշը

Դպրոցները մեծապես կախված են թեստերի և գնահատման ժամանակ իրենց ցուցադրած արդյունքներից, ուստի շատ մանկավարժներ գիտակցաբար ավելի շատ շեշտը դնում են երեխաներին հաջող թեստավորման և գնահատման նախապատրաստելու վրա, քան բովանդակալից ուսուցման վրա: Այս խնդիրը տեսանելի է տարրական դպրոցի վերջին դասարանից։

Հաճախ գնահատականները չեն փոխկապակցվում իրական գիտելիքների հետ։ Ավելին, շատ աշակերտների համար գնահատականները բարդույթներ են ծնում և դառնում դպրոցում բուլինգի և ուսումնական այլ խնդիրների պատճառ։

Սոցիալ-հոգեբանական խնդիր

Ուսուցիչների և ծնողների մեծ մասը արդյունաբերական մոտեցման ոգով դաստիարակված մարդիկ են, նրանք չեն տեսել և չգիտեն կրթության այլ մոդելներ: Հետևաբար, նոր նմուշների հարցումը, թեև ձևավորվում է, չափազանց դանդաղ է ընթանում: Իսկ կրթական համակարգի իներցիան, որն ընդգրկում է բազմաթիվ միլիոնավոր մարդկանց ու նրա շատ ծանրակշիռ բյուրոկրատիան, մեծ է։ Հետևաբար, կրթության բարեփոխման ցանկացած փորձ սայթաքում է կատաղի դիմադրության, շաղակրատանքի, իսկապես անհրաժեշտ վերակազմավորումների վերահղման վրա կեղծ ալիքի:

Բյուրոկրատիա

Ֆորմալ կրթությունը ներթափանցում է դպրոցական կյանքի բոլոր ոլորտները` էլեկտրոնային ամսագրից մինչև տխրահռչակ «չորս բջիջները երկուսից դեպի աջ»: Առաջին դասարանից երեխան ստիպված է ենթարկվել տասնյակ անօգուտ կանոնների՝ կրթության ոլորտում ավելի ու ավելի նոր խնդիրների տեղիք տալով։

Ուսանողների պատրաստվածության մակարդակներ

Որոշ ծնողներ իրենք են պատրաստում իրենց երեխաներին դպրոցին, մյուսները կարծում են, որ դա ուսուցիչների պարտականությունն է։ Որոշ երեխաներ կարդում և հաշվում են երեք տարեկանում, մյուսները հազիվ են վանկեր և թվեր ավելացնում յոթ տարեկանում: Իսկ հետո մի դասարանում հավաքվում են 30-40 լրիվ տարբեր տղաներ։

Զարմանալի չէ, որ ի հայտ են գալիս լիդերներ ու հետամնացներ, և դա մի տեսակ խնդիր է նաև ժամանակակից դպրոցի համար։ Դասական դպրոցական համակարգը, ի տարբերություն տնային դպրոցի, հաշվի չի առնում ոչ մեկի, ոչ էլ մյուսի շահերը։ Նյութը արագ ընկալող տղաները դասարանում ձանձրանում են, իսկ հատուկ մոտեցման կարիք ունեցողները մշտական ​​սթրեսի մեջ են։

Դասերի ցածր արդյունավետություն

Դասական դպրոցական դասը տևում է 45 րոպե։ Դրանցից 10-15-ը ծախսվում է կազմակերպչական հարցերի վրա (արդյո՞ք ամեն ինչ տեղում է, ով է հերթապահում և այլն), ևս 10-15-ը ծախսվում է տնային աշխատանքների ստուգման և բացատրության վրա: Նոր նյութի ներկայացմանը մնում է 15-20 րոպե, պայմանով, որ դասարանում հանգիստ լինի, և աշակերտներից ոչ մեկը դիվերսիա չանի։ Այս ռեժիմը բացասաբար է անդրադառնում դպրոցական կրթության որակի վրա։

Աղբյուրներ՝ 1, 2, 3

Հավերժական սերը ստեղծագործությունում պատմվում է մի արքա Էլ-Սամանի մասին, ով շատ էր սիրում թագուհուն: Նա միշտ պատմում էր թագուհուն, թե ինչքան է իրեն սիրում, թե իր սերը թագուհու նկատմամբ հավերժ է և անմար: Նրանք ապրում էին միասին խաղաղ և երջանիկ, սակայն որոշ ժամանակ հետո թագուհին մահանում է: Էլ-Սամանը չէր կարող ընդունել իր սիրելի մարդու մահը, նա գրկած է պահում թագուհուն և պատրաստ է լինում կռվել մահի հետ: Նրան շրջապատող ամեն ինչ մահանում է և քանդվում, սակայն այն աշտարակը, որը նա իր սիրո նշան էր սարքել, չէր քանդվել: Սա լավ նկարագրում է, թե ինչպես է իր սերը հավերժական, և նույնիսկ երբ սիրելի մարդը այլևս չկա, նա սիրում է իրեն հավերժ: Եթե մարդուն իրոք սիրում ես, ապա ոչինչ դրան չի խանգարի, նույնիսկ մահը:

Աղբյուրներ՝ 1, 2, 3, 4

1850 թվականին Հոլիվուդը իսկական գյուղատնտեսական դրախտ էր։ Բերրի դաշտերն ու հարուստ արոտավայրերը բազմաթիվ ֆերմերների գրավեցին այս հովիտը։ Նորապսակները՝ Ուիթլիները, գնել են մի քանի տասնյակ հեկտար հողատարածք և իրենց հողամասն անվանել Հոլիվուդ։ Ահա թե ինչպես է առաջացել այս հետաքրքիր անունը, որն այժմ ուղղակիորեն կապված է կինոյի հետ։ Բայց այն ժամանակ Հոլիվուդում կինոն դեռ հեռու էր, քանի որ իսկական պատերազմ էր ընթանում։

20-րդ դարի սկզբին գնդապետ Ուիլյամ Ն. Զելինգը հողատարածքի մի մասը գնեց Ուիլքոքսի զույգից, որտեղ տեղավորեց իր կինոընկերության մի մասը, որը նա ստեղծել էր Չիկագոյում: Ամերիկայում կինոյի զարգացման մեծ խթան ստացավ վերաբնակիչների կողմից նրա տարածքի զգալի բնակեցմամբ։ Հենց վերաբնակիչները դարձան ամերիկյան խոշորագույն կինոստուդիայի հիմնադիրները, օրինակ՝ աշակերտ մորթագործ Ադոլֆ Ցուկորը, ով միգրանտ էր Հունգարիայից, դարձավ «Paramount»-ի հիմնադիրը, իսկ Warner եղբայրները, ովքեր զբաղվում էին հեծանիվների գովազդով, ի վերջո ստեղծեցին «Warner Brothers», հագուստի գերմանացի վաճառական Կարլ Լեմլը դարձավ «Universal» ընկերության հիմնադիրը, իսկ «Metro-Goldwin-Mayer» ընկերությունը հիմնադրվել է ռուս մետաղի ջարդոնի վաճառող Լուի Բ.Մայերի կողմից։

1912 թվականին մոտ մի քանի առաջատար կինոընկերություններ արտադրությունը կենտրոնացրել էին Լոս Անջելեսում: Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտից հետո Միացյալ Նահանգները իրական տնտեսական և մշակութային վերելք ապրեց, և, համապատասխանաբար, այդ ժամանակ կինոարդյունաբերությունը սկսեց ծաղկել, և Հոլիվուդն ինքն արագ դարձավ ամերիկյան կինոյի տունը բոլոր այն արտոնություններով առաջատար ժամանցային արդյունաբերություն: 1920-ականներին այստեղ ամեն տարի արտադրվում էին հարյուրավոր ֆիլմեր, ծնվում էին դերասանական և ռեժիսուրայի նոր տաղանդներ։ Մի քանի տասնամյակների այս շրջանը սովորաբար կոչվում է հոլիվուդյան կինոյի ոսկե դար։ Հոլիվուդի կինոինդուստրիան այն ժամանակ ֆինանսական և արդյունաբերական ոլորտների հետ միասին մտավ Միացյալ Նահանգների թոփ 5 խոշորագույն ոլորտները։

Հոլիվուդյան աստղերի հանրահայտության սկիզբ

Սկզբում ամերիկյան ֆիլմերի դերասանները հանդես էին գալիս այնպիսի կեղծանուններով, ինչպիսիք են «The Vitograph Girl» կամ «Little Mary»: Այնուամենայնիվ, Universal կինոընկերության հիմնադիր Կարլ Լեմլի հետ դերասանուհի Ֆլորենս Լոուրենսի հետ համաձայնագրի ստորագրումը նշանավորեց հոլիվուդյան դերասանների փառքի և փառքի դարաշրջանի սկիզբը և վերջ դրեց դերասանների աշխատանքին ինկոգնիտո: Այս նախաձեռնությունը անհամբերությամբ ընդունվեց այլ կինոընկերությունների կողմից: Այդ ժամանակվանից մեկը մյուսի հետևից ծնվում են հոլիվուդյան աստղեր։

Ֆիլմեր

Ինչպես ասվում է պատմության մեջ, հոլիվուդյան առաջին ֆիլմը Սեսիլ Բ. ԴեՄիլի «Հնդկուհու ամուսինը» վեսթերնն էր:

Առաջին ֆիլմը, որը նկարահանվել է լայնէկրանով, «ՇԱՐՈՒՆԸ» էր: Այս ֆիլմը նկարահանվել է Հենրի Քոսթերի կողմից 1953 թվականին։ Առաջին լիամետրաժ գունավոր ֆիլմը նկարահանվել է 1935 թվականին ռեժիսոր Ռուբեն Մամուլյանի կողմից։ Այս ֆիլմի հայտնվելը, որը կոչվում է BECKY SHARP, համարվում է Հոլիվուդի գունավոր կինոյի դարաշրջանի սկիզբը։

Ալան Քրոսլանդը, ով նկարահանվել է «Ջազի երգիչը» ֆիլմում, կարողացել է գրավել ողջ Ամերիկան ​​հանդիսատեսի հետ հոգեբանական կապ հաստատելու իր տաղանդով և շնորհով։ Այս եզակի ունակությունը նշել է ինքը՝ Չարլի Չապլինը։ Այս ֆիլմը թողարկվել է 1927 թվականին և առաջինն էր հնչյունային ֆիլմերից։ Հենց հնչյունային կինոյի գալուստով սկսվեց հոլիվուդյան կինոյի ոսկե դարաշրջանը:

Օսկար

Ի՞նչ է Հոլիվուդն առանց Օսկարի: Կինոարվեստի և գիտության ամերիկյան ակադեմիան ստեղծվել է 1929 թվականին, մրցանակաբաշխությունը տեղի է ունեցել Ռուզվելտ հյուրանոցում՝ մասնավոր միջոցառման շրջանակներում։ Միայն 6-րդ արարողության ժամանակ մրցանակը վերանվանվեց «Օսկար», նման մականուն տրվեց արձանիկին, որը շնորհվեց արժանիքների համար։

Հոլիվուդի Փառքի ծառուղին

Լոս Անջելեսի մեկ այլ ոչ պակաս կարևոր զբոսաշրջային տեսարժան վայր է Հոլիվուդի Փառքի ծառուղին: 50-ական թթ. նախաձեռնություն կար՝ աջակցելու ԱՄՆ մշակութային հիմնադրամում զգալի ներդրում ունեցած արվեստագետների հասարակական կարգավիճակին։ Ծառուղին տասնամյակներ շարունակ ընդարձակվել է, նոր անուններ են հայտնվել։

Սաադիի վերջին գարունը․ կարդալ, վերլուծել

Ստեղծագործությունը սկսվում է նրանով, որ մի բանաստեղծ՝ Սաադին, նշում էր իր հարյուրերորդ տարեդարձը: Այդ օրը նա իջավ իր պարտեզը, որպեսզի հետևեր զարմանահրաշ բնությանը, ինչից հետո ծառի տակ նստեց: Չնայած նրան, որ նա արդեն շատ ծեր էր, նա միևնույնն է տեսնում էր և լսում իրեն շրջապատող հրաշքները և գնահատում դա: Նա ասում է, որ այդ հարյուր տարին ինչպես մի գիշերվա երազի նման անցնեին: Նա նայում էր իր շուրջը, երկնքին և շարունակում զարմանակ աշխարհի գեղեցկությամբ: Նա այդքան երկար էր ապրել, բայց ամեն օր նա նայում էր աշխարհին և նոր ու նոր բաներ սովորում:
Նրա վերջին բառերն էին «Ծնվում ենք ակամա, ապրում ենք զարմացած, մեռնում ենք կարոտով»։ Եվ իրոք, մենք ծնվում ենք անկախ մեր կամքից, ապրելուց միշտ նոր բաներ ենք բացահայտում, իսկ մահանում ենք կարոտելով այն ամենը, ինչ այդքան տարիներում ապրել ենք՝ զգացմունքները, մարդկանց, իրադարձությունները:

Թումանյանի Մարոն․ վերլուծել (կես տպագիր էջ)՝ անդրադառնալով հետևյալ՝ արդեն քննարկված հարցերին՝

1․ 9 տարեկան աղջկա և մեծ տղամարդու ամուսնությունը, ինչն է սխալ

2․Պոեմում կայի՞ն մեղավորներ

3․ Վերլուծիր Մարոյի, Կարոյի, հոր-մոր, հասարակության կերպարները

4․Ինչ եզարակացության հանգեցիր

5․ Զուգահեռներ անցկացրու 21-րդ դարի՝ մերօրյա իրականության հետ

Վերլուծություն

“Մարոն” բանաստեղծությունը մի փոքրիկ 9 տարեկան աղջկա մասին է, ով այդ տարիքում ամուսնացավ մի հովիվ Կարոյի հետ, ով իրեն միշտ բերում էր կոնֆետ, չամիչ և այլ քաղցրավենիք: Մարոն նրան սիրում էր:
Ինձ այս բանաստեղծությունը շատ զարմացրեց, քանի որ մերօրյա իրականությունում այդպիսի ամուսնությունը անընդունելի է: 9 տարեկանում մարդը և՛ հոգեկանորեն, և՛ ֆիզիկորեն պատրաստ չէ ամուսնությանը և դրան հաջորդող գործունեությանը: Նա դեռ հասուն տարիքում չէ, այսինքն զարգացած չէ այդ ամենի համար:
Սակայն, այս ամենը հաշվի առնելով, ինձ թվում է այստեղ կոնկրես մեղավոր չկա: Մարոն չէր կարող այդ ամենը կարավառել, Կարոյին ոչինչ այդ պահին չէր խանգարում ամուսնանալ, մայրը և հայրը միայն ուրախ էին, որ արդեն իրենց աղջիկը ամուսնանում է: Այդ ժամանակահատվածում դա նորմալ էր: Բայց նրանք մեղավոր են նրանում, որ իրենց աղջկանից ազատվեցին ուրիշների բացասական կարծիքի պատճառով:
Մարոն ժիր, ընկերասեր և դուրեկան աղջիկ էր: Կարոն սովորական հովիվ էր, նա Մարոյին շատ էր սիրում, միշտ անուշեղեն էր բերում և փայփայում նրան: Մարոյի ծնողները, սակայն, շատ կախված էին հասարակության կարծիքից, հատկապես հայրը: Նա իր սեփական աղջկան դուրսը թողեց միայն նրա պատճառով, որ մարդիկ վատ կմտածեին իրենց ընտանիքի մասին: Դա շատ սխալ և անընդունելի արարք էր:
Հիմա մեր հասարակությունում այս ամուսնությունը չէր կարող լինել՝ որոշակի կանոնների պատճառով: ԴՐանք կապված են նրա հետ, որ այդ տարիքում մարդը հասունացած չէ այնքան, որպիսի այդ ամենի միջով անցնի: Ես համաձայն եմ այդ կանոնների հետ և փոքր տարիքի ամուսնությունները սխալ եմ համարում:
Թումանյանը փորձեց ցույց տալ մեզ, թե ինչեր էին յկատարվոըմ:

Աղբյուրներ՝ 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7

Գրքի ստեղծումը

Գիտնականների կարծիքով գրքերի ստեղծման պատմությունը սկսվել է գրության ստեղծման հետ: Սկզբից գիր չկար, բայց մարդիկ նկարել գիտեին և կարևոր տեղեկությունը հիշելու համար ծառերի վրա, քարանձավների պատերին խազեր էին անում, պարանով հանգույցներ էին կապում։ Դրանցով նրանք արտացոլել են իրենց կյանքի գլխավոր իրադարձությունները։

Հազարամյակների ընթացքում մարդիկ օգտագործում էին տարբեր նյութեր, գործիքներ և նշաններ՝ իրենց մտքերը գրառելու համար, օրինակ. կավը: Շատ հարմար էր թաց կավի վրա մակագրություններ դնելը, հետո այդ տախտակները այրում էին վառարանում, և դրանք դառնում էին թեթև ու դիմացկուն։ Կավե գրքերը կարող էին բաղկացած լինել հարյուրավոր նման տախտակներից։ Դրանք պահվում էին փայտե տուփի մեջ։

Հին Եգիպտոսում, Հռոմում և Հունաստանում գրքերը պատրաստում էին պապիրուսից։ Եղեգի ցողունները կտրում էին շերտերով, թաթախում ջրի մեջ, ապա սոսնձում։ Պապիրուսը գրվում էր փայտիկով կամ խոզանակով, իսկ ներկը պատրաստում էին խեժով խառնած ածուխից։ Այնուհետև պապիրուսը պտտվում էր փայտե կամ ոսկրային ձողերի շուրջը և ստացվում էր ոլորան: Սակայն ժամանակի ընթացքում պապիրուսը սկսեց փչանալ խոնավությունից:

Հետո մարդիկ գրելու համար նոր նյութ են հորինել՝ մագաղաթ, որը պատրաստվում էր կենդանիների կաշվից։ Բայց գրքեր պատրաստելու այս մեթոդը շատ թանկ էր, ուստի աղքատ մարդիկ չէին կարող օգտվել դրանից։ Գրել են հատուկ մշակված կեչու կեղևի վրա։

Եվ միայն 10-րդ դարում հայտնվեց թուղթը: ՀԱվանաբար առաջին թղթի թերթիկը պատրաստվել է Չինաստանում։ Թուղթը գրելու համար հարմար միջոց է ստացվել, և դրա արտադրությունը շատ ավելի պարզ ու ավելի էժան էրը։

Այն օրերին, երբ տպագրական մեքենաներ չկային, ամեն գիրք գրվում ու վերագրվում էր ձեռքով։ Ուստի գրքերը շատ թանկ էին, և դրանք կարող էին գնել միայն հարուստ մարդիկ։ Այդպես էր մինչև 15-րդ դարը, երբ եվրոպացի վարպետ Յոհաննես Գուտենբերգը հորինեց տպագրական մեքենան: Հաջորդ մի քանի դարերում տպագրությունը զարգացավ ու բարելավվեց, իսկ 19-րդ դարից սկսած գրքերը հասանելի դարձան բոլորին։

Մեր ժամանակներում գրքի պատմությունը նոր զարգացում է ստացել։ Մեր օրերում համակարգչային տեխնիկան օգտագործվում է գրքեր ստեղծելու համար։ Կան նաև էլեկտրոնային գրքեր։ Իսկ ինտերնետի օգնությամբ դուք կարող եք հեշտությամբ և արագ մուտք գործել դեպի ամենահազվագյուտ և ամենաարժեքավոր հրապարակումները:

Էլեկտրոնային և տպագիր գրքեր

Էլեկտրոնային գիրքն ավելի մատչելի է, բայց դրանից ստացված տեղեկատվությունը ուղեղի կողմից ավելի վատ է կլանում, քան թղթի վրա կարդացած նույն տեքստը:

Էլեկտրոնային գրքի էկոլոգիապես մաքուր լինելը դրսևորվում է նրանով, որ դուք խնայում եք շատ ծառեր, որոնք օգտագործվում են թղթային գրքերի համար:

Թղթային հրատարակության առավելությունները

1. Ավելի լավ է ընկալվում ուղեղով: Տպագիր տարբերակը ավելի լավ է հիշվում և ընդհանրապես ընկալվում է կարդացողի կողմից:
2. Առաջացնում է ավելի շատ հույզ: Ըստ ուսումնասիրությունների՝ հենց թղթային թեստն է ընթերցողին ավելի շատ անհանգստություն պատճառում, քան գրքի էլեկտրոնային տարբերակը։
3. Ավելի շատ մոտիվացիա: Սեղանին դրված գիրքը ցանկություն է առաջացնում բացել այն և կարդալ:
4. Անհատականություն: Շապիկը, թղթի որակը, պատկերը, տառատեսակը, հոտը յուրահատուկ մթնոլորտ են ստեղծում։

Թղթային հրատարակության թերությունները

1. Չափերը և քաշը: Անձնական գրադարան ունենալու համար բնակարանում պետք է բավականաչափ տարածք հատկացնել, որը շատերը կարող են չունենալ։ Ավելի հարմար է նաև մեծ ֆորմատով գրքեր կարդալը, բայց դրանք ծանր են և անհարմար տեղափոխելու համար:
2. Լավ լուսավորության անհրաժեշտությունը: Դուք չեք կարողանա թղթե գիրք կարդալ ճանապարհին կամ գիշերը:

Համեմատության արդյունքում թղթե գիրքն ավելի շատ առավելություններ ունի, քան մինուսներ։ Այո, և թերությունները կարելի է հեշտությամբ վերացնել՝ ի տարբերություն էլեկտրոնայինի։

Էլեկտրոնային գրքի առավելությունները

1. Տառատեսակի փոփոխություն: Տառատեսակը կարելի է փոխել մեկ այլով, ինչպես նաև փոխել չափը։ Զգալի առավելություն վատ տեսողություն ունեցողների համար։
2. Աշխատանք տեքստի վրա: Էլեկտրոնային տարբերակում դուք կարող եք ցանկացած պահի ազատ գրառումներ կատարել, պահպանել ներդիրները և վերադառնալ դրանց։
3. Աջակցություն աուդիո/վիդեո ձևաչափերին: Ընթերցողների մեծ մասը կարող է լավ նվագարկել վիդեո և աուդիո ձայնագրություններ, ինչը շատ հարմար է սովորելու համար:
4. Կոմպակտություն: Էլեկտրոնային գրքերը արտադրվում են փոքր չափսերով, դրանք բավականին քիչ են կշռում, հարմար են պայուսակի մեջ կրելու համար։

Էլեկտրոնային գրքի թերությունները

1. Ընթերցանության փորձի բացակայություն. Էլեկտրոնային գիրք կարդալիս դուք ոչ թե զգում եք, թե քանի էջ եք կարդացել, այլ որքան եք մնացել։
2. Դուք պետք է անընդհատ լիցքավորեք ձեր սարքը: Եթե ​​մոռացել եք լիցքավորել ձեր ընթերցողը, ապա պետք է սպասեք մինչև երեկո, երբ հնարավոր կլինի լիցքավորել:
3. Բոլոր գրքերը կորցնելու վտանգ: Եթե ​​ընթերցողդ կոտրվի, ուրեմն դու կմնաս առանց գրքերի, քանի դեռ այն չի շտկվել կամ նորը չգնես։
4. Գին: Մեկ սարքը միջինում արժե նույնը, ինչ մի քանի տասնյակ գրքեր:

Հայաստանի առաջին գրքեր

16-18-րդ դարերում միջնադարյան Հայաստանի հոգևոր մշակույթի զարգացման գործում մեծ դեր է խաղացել տպագրությունը՝ հայալեզու գրականությունը, ինչպես նաև աշխարհի հայ համայնքներում դպրության աճն ու տարածումը։

Աշխարհում առաջին հայերեն տպագիր գիրքը («Ուրբաթագիրք») Հակոբ Մեգապարտը հրատարակել է 1512 թվականին Վենետիկում՝ Գուտենբերգի մեծ գյուտից մոտ 60 տարի անց։

Հակոբ Մեգապարտը (15-16-րդ դարեր) հայ գրատպության հիմնադիրն է։ Նա ծավալել է իր գործունեությունը, չնայած նրան, որ հայ ժողովուրդը հայտնվել է օսմանյան և պարսկական լծի տակ։ Մեգապարտի մասին կենսագրական տեղեկություններ չեն պահպանվել, սակայն հայտնի է, որ հայերեն գրքի առաջին տպագրողի ջանքերի շնորհիվ է, որ հայերենը դարձավ առաջին տպագրական լեզուն Ասիայի, ԱՊՀ երկրների, Բալթյան երկրների և բազմաթիվ այլ լեզուների լեզուների մեջ։ Այս ժամանակներից սկսած և մինչև 1800 թվականը տպագրվել է ավելի քան 1154 անուն հայերեն գիրք

Հակոբը քահանա էր, ում անվանը հետագայում ավելացվեց Մեգապարտ մականունը, որը նշանակում է մեղավոր, ըստ նրա թողած հիշատակարանի։

Հակոբ Մեգապարտի «Ուրբատագիրքը» հավատալիքների և բժշկությունների միջնադարյան ժողովածու է, պարունակում է աղոթքներ, չար աչքից «բաղադրատոմսեր», աղոթական կախարդանքներ և այլն։ Նման ձեռագիր ուրբատագիրկան գոյություն է ունեցել Մեգապարտից շատ առաջ և շատ տարածված է եղել ժողովրդի մեջ։ Ժողովուրդը հավատում էր, որ ուրբատագիրքը բուժիչ ուժ ունի, ուստի մարդիկ այն պահում էին տանը՝ թաքնված վայրերում։ Հիվանդներին եկեղեցի էին տանում ուրբաթ օրերին, այստեղից էլ այս հավաքածուների անվանումը:

Հատկանշական է, որ Հակոբ Մեգապարտը հրատարակչական գործունեության իրավունք է ստացել Հռոմի պապ Հուլիոս II-ից՝ իտալացի Դեմոկրիտ Տերասինայի աջակցությամբ։ Մեգապարտը պատվիրել է տեղի ձուլարանի վարպետներին ձուլել հայերեն տառեր, տպել զարդանախշերով տախտակներ, գծանկարներ, դեկորատիվ շրջանակներ՝ ըստ իրենց հանձնված նմուշների, և գնել տպագրական սարքավորումներ։

Մեգապարտը բոլոր գրքերը հրատարակել է մի քանի հարյուր օրինակ տպաքանակով։ Վենետիկից գրքեր են առաքվել Հայաստան և հայկական գաղթօջախներ հայ վաճառականների կողմից։

Ամենահայտնի, թանկ գրքերը

Ամենահայտնի գրքեր

Գինեսի ռեկորդների գրքի համաձայն՝ Աստվածաշունչը բոլոր ժամանակների ամենավաճառվող գիրքն է՝ վաճառված և տարածված ավելի քան 5 միլիարդ օրինակով:
Աստվածաշունչը մի քանի ռեկորդ է սահմանել. այն առաջինն էր տպագրվել հաստոցների վրա, թարգմանվել է աշխարհի ավելի քան 2400 լեզուներով։

Ղուրանը նաև աշխարհի ամենաշատ շրջանառվող գրքերից մեկն է՝ տպագրված ավելի քան մեկ միլիարդ օրինակով: Ղուրանը նույնպես թարգմանվում են այլ լեզուներով, բայց սոցիալական և մշակութային բնութագրերի պատճառով Ղուրանի հետ կապված իրավիճակը որոշ չափով բարդ է, քանի որ ոչ բոլոր թարգմանություններն են ճանաչվում մուսուլմանների կողմից:

Շատ աղբյուրներ նշում են, որ «Նախագահ Մաո Ցզեդունի մեջբերումները» (նաև հաճախ կոչվում է Մաո Ցզեդունի «Կարմիր գիրք») հրատարակվել են ավելի քան մեկ միլիարդ օրինակով:

«Հարրի Փոթերը», դա 7 վեպերից բաղկացած սերիա է ֆենթեզի ոճում: Այն գրել է անգլիացի գրող Ջոան Ռոուլինգը: Վաճառվել է 400 միլիոն օրինակ:

«Մատանիների տիրականլը» վեպ էպոպեյա է ֆենթեզի ոճում, որը գրել է անգլացի գրող Տոլկիենը, 103 միլիոն օրինակ:

«Ալքիմիկը» տպագրվել է 1987թ. և դարձել բրազիլիական բեսցելեր: Շատ շուտով այն վաճառվում է ավելի քան 65 միլիոն օրինակով, որի շնորհիվ գիրքը համարվում է պատմության մեջ ամենաշատ վաճառվածներից մեկը: «Ալքիմիկը» թարգմանվել է ավելի քան 67 լեզուներով՝ գրավելով համաշխարհային Գինեսի ռեկորդ, որպես կենդանի հեղինակի ամենաշատ լեզուներով թարգմանված գիրք:

Ամենաթանկ գրքեր

Լեսթերի կոդը: Պատմության ամենաթանկ գիրքը համարվում է 72 էջանոց նոթատետրը, որը կոչվում է «Տրակտատ ջրի, երկրի և երկնային գործերի մասին», որտեղ Վերածննդի դարաշրջանի հանճար Լեոնարդո դա Վինչին գրառումներ է կատարել և էսքիզներ պատրաստել։ Գիրքը նկարագրում և վերլուծում է բազմաթիվ բնական երևույթներ։ 1717 թվականի սկզբին նոթատետրը գնեց Լեսթերի կոդը, այստեղից էլ նրա անունը։ Վաճառքի գինը՝ 30.800.000$:

Մեծ հարթիան միջնադարյան Անգլիայի ազատ բնակչության իրավունքները պաշտպանող քաղաքական և իրավական փաստաթուղթ։ Առաջին տեքստերից մեկը, որը ուրվագծեց մարդու հիմնական իրավունքների հայեցակարգը և սահմանափակեց թագավորի լիազորությունները։ Բաղկացած է 63 հոդվածից, որոնք կարգավորում էին հարկերի, տուրքերի և ֆեոդալական տուրքերի հավաքագրումը, նկարագրում էին անգլիական եկեղեցու, քաղաքների և վաճառականների իրավունքները։ Մինչ օրս պահպանվել է ընդամենը տասնյոթ օրինակ: Վաճառքի գինը՝ $21,300,000։

Մասաչուսեթսի Սաղմոսների գիրք: Ամերիկայում բրիտանացի գաղութարարների հրատարակած առաջին գրքերից մեկը։ Ստեղծվել է Մասաչուսեթսի ծոցի գաղութի վերաբնակիչների կողմից։ Բաղկացած է սաղմոսների անգլերեն թարգմանություններից:Մինչ օրս պահպանվել է մոտ տասնմեկ օրինակ, որոնք հիմնականում գտնվում են գրադարանների և համալսարանների մոտ։ Վաճառքի գինը՝ 14 200 000$։

Ռոտշիլդի աղոթքի գիրք: Աղոթագիրքը պատկանում էր Ռոտշիլդների ամենահարուստ ընտանիքին։ Գիրքը պարունակում է տեքստեր Աստվածաշնչից, աղոթքներ և սաղմոսներ։ Զարդարված է Հոլանդիայի լավագույն նկարիչների նկարազարդումներով։ Բռնագրավվել է նացիստների կողմից 1938 թ.Փոխառվել է Ավստրալիայի ազգային գրադարանին Կանբերայում: Վաճառքի գինը՝ 13,400,000 $:

Հենրիխ Լեվի Ավետարանը: Գիրքը պատվիրվել է Սաքսոնիայի և Բավարիայի դուքս Հենրիխ Լեվի կողմից: Գիրքը գլուխգործոց է XII դարի ձեռագրերի շարքում, պարունակում է 266 էջ և 50 նկարազարդում։ Հենրի Լեվի մահից հետո ձեռագիրը համարվում էր կորած։ Մոտ 800 տարի անց այն գնվեց Գերմանիայի կառավարության կողմից 1983 թվականին Լոնդոնի աճուրդում: Ամբողջական ձեռագիրն այսօր գրադարանում է։ Ձեռագրի անվտանգությունն ապահովելու համար այն հանրությանը ներկայացվում է միայն երկու տարին մեկ անգամ։ Վաճառքի գինը՝ 11 700 000$։

Պատմվածքը սկսվում է մի ագարակում: Գլխավոր հերոսը և իր քեռին առանց իրենց բարեկամներին ասելու մի մեծ տարածք էին վերցրել, քեռին ուզում էր այդ տարածքը մի հիասքանչ և շքեղ ագարակ սարքել: Սակայն կար մի խնդիր՝ հողը չոր էր: Այդ հողում ոչինչ չէր աճում, բացի կակտուսներից և այլ անապատային ծաղիկներից: Սկզբից նրանք գլխավոր հերոսի հետ այդտեղի կենդանիներին են ուսումնասիրում՝ թե ինչ տեսակների կան, թե ինչքան են այդ տարածքում և այլն: Հետո քեռին որոշեց մի քանի մեքսիկացի բանվոր կանչել, որպեսզի նրանք հողի հետ աշխատեն և այն մշակեն: Եվ որոշ ժամանակ հետո հողը պատրաստ է լինում, քեռին և հերոսը որոշում են սկզբից գնել նռնենիների լավ որակի սերմեր: Տնկում են 700 ծառ և սպասում: Սպասել պետք էր մոտ երեք տարի, որպեսզի պտուղ տային ծառերը: Այդ պտուղները նրանք ուզում էին վաճառել և փող աշխատել մնացած ծառեռի տեսակների համար:
Ինչքան էլ ամեն ինչ ձախողվում էր, քեռին դեռ ուզում էր հասնել իր երազանքին ամեն կերպ: Առաջին խնդիրը այն էր, որ այդ չոր պայմաններում ծառերը չէին աճի և քեռին շատ մասնագետների կանչեց, որպեսզի նրանք հողի տակից գտնեն ջրի աղբյուր՝ ծառերը ջրելու համար: Եվ վերջապես ժամանակ հետո այն գտնվեց, սակայն ջուրը ցեխոտ էր և խավար: Այդպես երկրորդ տարին ծառերը միայն 3 պտուղ տվեցին, իսկ հաջորդ տարի՝ 200: Այս նուռը հավաքեցին և ուղարկեցին Չիկագո՝ վաճառելու: Այնուամենայնիվ, նուռը ընդհանրապես չէր վաճառվում, այնպես որ այն ուղարկեցին հետ քեռու մոտ: Ամբողջ ձմեռ նրանք հերոսի հետ այդ նուռն էին ուտում ազատ ժամանակ:
Հաջորդող տարին քեռին լրիվ իր փողերը կորցրեց ագարակի վրա, որը միևնույնն է չէր փոխվում: Այդ ժամանակ նա կորցրեց ամեն ինչ, հետ տվեց ագարակը տիրոջը, սակայն խնդրեց իր ծառերին հետևել:

Բանաստեղծությունը սկսվում է նրանով, թե քարը վար ընկնելով ավելի ուժեղ կհարվածի։ Որ վերևի մարդկանց ուժեղ չի խփի, այլ միայն ներքևի մարդկանց։

Պատմությունը տեղի է ունենում Չինաստանում։ Կայսրը մի օր որոշեց իր պարտեզով քայլել և երբ հասավ պատշգամբին նայեց իր ժողովրդին և իրենց աշխատանքին։ Սակայն հանգիստ աշխատող մարդկանց տեղը նա տեսավ, թե ինչպես է իր ժողովուրդը և կենդանիները տառապում արևից։ Մարդիկ հագել էին իրենց ավանդական ծանր, սև գլխարկները, որոնք խանգարում էին։

Այդ պահին կայսրը զայրացավ, կանչեց նախարարին և ասաց, որ ուզում է, որ իր ժողովուրդը սկսի հագնել թեթև և սպիտակ գլխարկներ։ Նախարարը հրապարակում բոլորին հրամայեց հագնել սպիտակ գլխարկները։ Կայսրը մտածում էր, որ բարի գործ է արել իր ժողովրդի համար, սակայն նա դեռ չգիտեր, որ ոստիկանները ամեն ինչ անում էին, որպեսզի բոլորը գլխարկները հագնեին։ Եթե տեսնում էին, որ մեկը չէր հագնում, նրանց ծեծում էին, ուղարկում էին բանտ, գլուխներն էին կտրում և փայտերի վրա հագցնում, որպեսզի մարդիկ վախենային և շատ այլ սարսափելի բաներ անում։

Երբ վերջապես այս լուրը հասավ կայսրին նա զայրույթի մեջ էր։ Նա կանչեց նախարարին և հարցրեց, թե ինչու են մարդիկ տառապում, քանի որ չէր ուզում այդպիսի բան անել ժողովրդին։ Նախարարը բացատրեց, որ դա կանոն է, և ամեն կանոնին պետք է լսել, իսկ չլսողները պետք է պատժվեն։ Կայսրը տխրեց, բայց իր տխրության պատճառը մոռանալու համար որոշեց խնջույք անել։

Շարադրություն՝ սեր առանց պայմանականությունների

Սերը շատ անբացատրելի զգացում է:  Սերը կարող է լինել տարբեր բաների՝ ընտանիքի ընկերների, գրքի, առարկաների, վայրերի, ուտելիքի նկատմամբ, բայց ես կխոսամ մարդու նկատմամբ սիրո մասին: Այն ունի շատ տարբեր կողմեր և տարբեր մարդիկ տարբեր ձևով են այն հասկանում:
Ինձ թվում է իսկական սերը լինում է առանց պայմանականությունների, երբ մարդը չի սիրում մեկին ինչ որ բանի համար, օրինակ՝ փողի, այլ իրոք: Այդպիսի սերը ամենաիսկականն է, երբ դու սիրում ես մարդուն հենց իր համար, այնպիսին, ինչպիսին նա կա: Իհարկե, ոչ բոլոր մարդիկ կարող են այդպես մտածել, կարող են նորմալ համարել մարդու զգացմունքները, նյութական բաները իրենց համար օգտագործելը, բայց միևնույնն է դա սխալ է, իսկ լավ և իսկապես սիրող մարդիկ դեռ շատ կան:
Բայց իմ կարծիքով գոյություն ունի պայմանականություն, սակայն ուրիշ տեսակի: Դա այն է, երբ մարդը ինքն իրեն է պայման դնում, օրինակ, միշտ լավ վերաբերվել սիրելիին, ինչ էլ չլինի, ձեռք չբարձրացնել նրա վրա, լավ նվերներ անել, երբ դու ուշադիր ես, որ սիրելի մարդուն չնեղացնես, երբ պետք եկող ուշադրությունն ես հատկացնում և այսպես շատ օրինակներ: Այս պայմանները իրենք են ստեղծվում սիրելու ժամանակ և առանց դրանց երևի ոչ շատերը զույգ կունենային: